Gölcük 1999 Hikayesi

Gölcük depreminde yaşadıklarım

Bu hikayemde daha 4 yaşına basmamıştım.Annem çok kolay uyuyamayan,bir çıt sesindede aniden uyanabilen bir insan.Babamda aksine davul zurna eşliğinde bile uyuyabilen bir insan.Odalarımız çok yakındı kardeşimle aynı odada kalıyorduk.Annem’in bizi ayağa kaldırmasıyla uyandım.İlk önce ne olduğuna anlam veremedim normal olarak ışıkta yoktu.

İlk önce ben koştum

Annem hissettide koş mu dedi onu hala anlayamadık.Ama ben koridordan koşup merdivene ilk adımı attığımda çok ağır şekilde sallanmaya başladık.İki kez mi sallandık onu hatırlayamıyorum ama en son seferinde kısa sürüp çok sert sallanmıştık.Merdivenden geri inip yere oturdum zaten, bittiğinde ise hep beraber dışarıya koşmaya başladık.

Asıl mesele dışarıdaydı

Dışarı çıktığımda gördüğüm tablonun adı mahşer kalabalığı olabilirdi.Ben ilk defa mahallemi bu kadar kalabalık gördüm.O panik anı ile çırılçıplak insanlar,bazılarının elinde ise bol bol kıyafet Allah’tan mahallemizde yıkılan bina yoktu.Asıl zarar gören Fulya mahallesi oldu.

Hastalar hastahanenin bahçesinde yatıyordu

Hastahanedeki hastaların çoğu bahçedeki çimenlerde oturuyordu.Ve hatırladığım kadarı ile bir iki gün o bahçede yattılar.

Bizde ailecek ve komşularımızla Hastahanenin otoparkında çadır kurup orada kalmıştık uzun bir süre.Bazı insanlar gelmişti şu andada adlandıramıyorum.Binamıza mühür vurmuşlardı.Ama hala o çadırı ve o hastahanenin otoparkında oynadığımız oyunları unutamıyorum.

Tabi kide bunları çok mutlu bir şekilde anlatmıyorum,o gün bu yaşımda olsaydım inanın içimin şuan acıdığı gibi o zamanda acırdı.

Ve sene 2019 hala evimizin duvarında o depremden kalan bir hatıra var.Her gördüğümde hatırlıyorum.

İlginç olanda benim yaşıtlarımın hiç birinin hatırlamaması.Ya da benim hatırlamam ilginç.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

scroll to top